Smak ciszy na wargach.

Ciepłego oddechu rytm

kołysze mnie do snu.

Bez przebudzenia.

Bez godności.

Bez dźwięku.

Szemrzące myśli rwały się w mej głowie

Zapominałam o własnych zakrętach

Sytuacja była przejrzysta

Klarowne obroty cząsteczek

Zhybrydyzowanych ciał potoku miłości

Pomiędzy wąskimi budynkami                                  ,

wzrok w stronę morza                           ,

jeszcze Małgorzatę                              wczoraj.

Śnieg pod butami                         .

Pruskie mury tutaj                     choć Polska.

Mgła Trytona                         .

Zapach, szum, krajobraz                               .

spacerowałam, wędrowałam,

kierowałam,

ujrzałam, podziwiałam,

skrzypiał, mienił się.

są, znajdują się.

przysłania, słucha, zaciekawia.

Pochłaniam, odczuwam, opisuję…

Gdańsku! Nie pozwalasz mi zadecydować!

Krzyczysz na szczycie własnych możliwości
Upadłości zasad
głośno wypowiadanych Chęci
męskiej dłoni na twoich plecach
Sprawiają że przymykasz oczy
Zmiany priorytetów lecą
przez wiele miast Zataczamy koło
nad wybraną oazą samotności
Zawile?
Wcześniej czy później
nie przeszkadzała ci niejednoznaczność Moich wyborów

Nie obrócisz się bez promieni Dunaju,
wciągniesz ciepłe powietrze ludzi –
niczym mieszkanka papryki i uśmiechu w lampce wina.
Tęsknisz do czasu niewiedzy o miłości.

Bez mapy form grzecznościowych
łatwo można się zgubić,
tracąc orientację własnej kultury
na rzecz międzynarodówki nie zapominaj o krakowiaku.
Uronisz łzę w pociągu daleko,
                                                zbyt daleko
by dotknąć budapeszteńskiego parlamentu.

Nie zalewaj się łzami, gdy śnieg przyprószy życia barwy -
to nie ty łysą głową opatulałeś poszewkę uczuć.
Sen pozwala łamać prawa, udoskonala atlas Sobotty.
Nie pomijaj żadnego etapu. Naturalnie nie-poradź sobie ze stratą.
Śmierć .
Bez kropki

mogłabym pisać o liściu co właśnie spadł na asfalt drogowy
lub spada gwoli ścisłości
sztuka umierania na wietrze jest trudna
żmudne ustawienie pod kąt padania promieni
ba! na poincie obroty emocji
zachwyt, aplauz gawiedzi
niechby nawet ktoś przeżył
i katharsis w jednym
opisać tego nie można
więc jako uczciwy poeta
umilknę
          na cześć spadających liści na wietrze .

Ktoś bezpretensjonalnie posklejał stare, zakurzone
               wspomnienia.
Irracjonalnie przeszliśmy od szeptu do krzyku.
Ważkie słowa jak chmura skrzydeł na niebie
budziły niepokój,
              burzyły ład ustalony.
Drżące usta o agonii uczucia śpiewały.
Spacery po Montmartre słodziły gorzką prawdę.
Tłumacząc łamany francuski na brutalne słowa rzeczywistości
zatracałam zasadowy odczyn w sercu.
Ach Paryżu,
upojne noce tylko służyły ci za zapach kobiety,
               zakochanej.

Zakupiona kartka z domami nad Manzanaresem
została wydana,
z rąk do rąk.
Obcej osobie.
Nie ma miejsca na bose stopy Caravaggia.
Reguła twoich jedności upadła.
Uniwersalność równa się jednorazowe opakowanie.
Chcę czuć słońce
na płótnie ciała,
nie zważając na datę ważności.
Poskromię swoje psyche.

Nie będzie kompromisów.
Półsłówkami zamykasz naszą wolność
pozostawiając szwy graniczne.
Ta kreska żyje beze mnie,
a twój łuk brwiowy zahacza o udo
Panny z Avignon.
Tak, masz rację.
Najpierw przeżyję, potem opiszę,
a na końcu zdefiniuję otaczającą mnie,
nie surrealistyczną,
wizję.
Nic jest znaczeniowo pełne.

Od czasu do czasu
spotykamy się przed lustrem.
Hedonistycznie pchani
wciąż ku sobie
analogicznymi odczuciami
mimowolnie się za-ko-chuj-emy.
Przeliterowaliśmy to razem.
Chcesz aspiryny?
Na ból homologicznych uczuć
czasem pomaga.
Tylko potem mi nie mów,
że nie jestem romantykiem.

Splećmy nasze biodra,
Ta rozmowa wcale nie jest o nas.
Jak co noc,
Przesuwasz dłonią po mojej talii.
Udajesz, że możesz spełnić cudze wymagania.
Pragnienie.
Egoista, epikurejczyk i zawodowy kłamca.
Transfuzja znaczeń.
Tak to ja
Prostytutka tanich uczuć.